Czy można kochać i jednocześnie być nieszczęśliwą?

Tak. I właśnie dlatego niektóre związki są tak trudne do zrozumienia.

Bo miłość i szczęście w związku nie są tym samym zjawiskiem.

Miłość jest więzią emocjonalną. To przywiązanie, czułość, troska, wspomnienia, tęsknota, potrzeba bliskości i poczucie, że drugi człowiek jest dla nas ważny. Możemy kochać jego sposób bycia, pamiętać wspólne lata, martwić się o niego, chcieć dla niego dobrze i nadal czuć, że jest „naszym człowiekiem”.

Szczęście w związku dotyczy natomiast tego, jak czujemy się w tej relacji na co dzień.

Czy jesteśmy zauważane?

Czy nasze emocje są traktowane poważnie?

Czy możemy mówić o swoich potrzebach bez lęku?

Czy czujemy szacunek, bezpieczeństwo i bliskość?

Czy możemy być sobą?

Czy związek daje nam więcej spokoju niż napięcia?

Można więc bardzo kochać partnera, a jednocześnie być przy nim samotną, niewysłuchaną albo stale rozczarowaną.

Kocham go, ale źle mi w tym związku

To zdanie nie jest sprzecznością.

Psychologicznie możemy być silnie przywiązane do osoby, z którą nie potrafimy już stworzyć relacji zaspokajającej nasze podstawowe potrzeby emocjonalne.

Możemy kochać człowieka, który nie umie rozmawiać.

Kochać człowieka, przy którym stale czujemy się nieważne.

Kochać człowieka, z którym zniknęła bliskość.

Kochać człowieka, którego obecność nadal ma dla nas znaczenie, choć sama relacja stała się źródłem smutku.

I właśnie tu pojawia się najważniejsza różnica.

Miłość odpowiada na pytanie: „Co czuję do niego?”

Szczęście w związku odpowiada na pytanie: „Jak czuję się przy nim?”

To dwa zupełnie różne pytania.

Nieszczęście nie zawsze wygląda jak dramat

Nieszczęśliwy związek nie musi oznaczać krzyku, zdrady czy wielkich konfliktów.

Czasami wygląda bardzo zwyczajnie.

Dwoje ludzi mieszka razem.

Robi zakupy.

Płaci rachunki.

Rozmawia o dzieciach.

Jeździ na wakacje.

A jedna ze stron coraz częściej czuje pustkę.

Nieszczęście może oznaczać przewlekłe poczucie samotności, brak zainteresowania, emocjonalny chłód, brak czułości, poczucie nieważności albo konieczność ciągłego tłumienia własnych potrzeb.

Najbardziej niepokojący moment pojawia się wtedy, gdy kobieta przestaje mówić o tym, czego potrzebuje, ponieważ jest przekonana, że i tak niczego to nie zmieni.

Przywiązanie potrafi zatrzymać nas na długo

Często właśnie miłość utrudnia podjęcie decyzji.

Myślimy:

„Przecież nadal go kocham”.

„Nie wyobrażam sobie życia bez niego”.

„Mamy za sobą tyle lat”.

„On nie jest złym człowiekiem”.

Wszystko to może być prawdą.

Ale żadna z tych odpowiedzi nie mówi jeszcze, czy jesteśmy szczęśliwe w tej relacji.

Dlatego warto zadać sobie inne pytanie:

„Czy ten związek w obecnej formie jest dla mnie dobrym miejscem do życia?”

Nie kiedyś.

Nie na początku.

Nie wtedy, gdy dzieci dorosną.

Dzisiaj.

Miłość nie zawsze wystarcza

To jedno z najtrudniejszych odkryć dorosłości.

Do stworzenia dobrego związku sama miłość może nie wystarczyć.

Potrzebne są również szacunek, komunikacja, bezpieczeństwo emocjonalne, zainteresowanie drugą osobą, wzajemność i gotowość do pracy nad relacją.

Można więc powiedzieć:

„Kocham cię, ale jestem z tobą nieszczęśliwa”.

Te dwa zdania mogą być jednocześnie prawdziwe.

Pierwsze mówi o uczuciu.

Drugie mówi o jakości życia.

I być może najważniejsze pytanie nie brzmi:

„Czy nadal go kocham?”

Ale:

„Czy w tej miłości jest jeszcze miejsce także na moje szczęście?”