HIPOKRYZJA ROKU: Płacz nad „Shrekiem”

 

HIPOKRYZJA ROKU: Płacz nad „Shrekiem” i milczenie o skatowanej 12-latce.

Komu naprawdę służy walka z hejtem?

W polskiej polityce powstała nowa, kuriozalna definicja nienawiści w sieci. Kiedy Joanna Szczepkowska miała odwagę głośno powiedzieć, że Marta Nawrocka nie potrafi zachować się jak Pierwsza Dama, w mediach prawicowych rozpętało się piekło. Każda merytoryczna uwaga o kuluarowym narcyzmie, o „cyrku” organizowanym po to, by wrzucić idealnie wykadrowane zdjęcia i filmiki na Instagram, jest natychmiast glajchszaltowana jako „bestialski hejt”.

Sama Marta Nawrocka wielokrotnie pozycjonowała się jako ta, która chce z internetową nienawiścią walczyć. Pojawia się jednak zasadnicze pytanie: gdzie była ta walka, gdy w przestrzeni publicznej działy się prawdziwe ludzkie dramaty?

                       MAPA WYBIÓRCZEJ EMPATII PAŁACU
                       
           DRAMAT:                                     REAKCJA:
+-------------------------------+             +-------------------------------+

|  Internetowy lincz na mema    |             | Zaangażowanie prokuratury,    |
|  „A Shrek gdzie?” pod fotką   | ===========>| biegli lingwiści, ściganie    |
|  Pierwszej Damy.              |             | radnego z urzędu.             |
+-------------------------------+             +-------------------------------+

+-------------------------------+             +-------------------------------+

|  Skatowanie i wyzywanie       |             |                               |
|  12-letniej dziewczynki       | ===========>|           CISZA.              |
|  z Ukrainy.                   |             |                               |
+-------------------------------+             +-------------------------------+

Wybiórcza wrażliwość: Hejt dotyczy tylko nas i dzieci prominentów

Kiedy opinia publiczna żyła wstrząsającą sprawą pobitej, wyzywanej i bezbronnej 12-latki z Ukrainy, nikt nie słyszał, aby Pierwsza Dama wyszła przed kamery i wzięła to dziecko w obronę. Nikt nie widział pełnych empatii apeli o powstrzymanie nienawiści, gdy ksenofobiczny hejt uderzał w zwykłe, bezbronne osoby.

Dla obozu władzy definicja hejtu dramatycznie się zawęża. Internetowa nienawiść istnieje w ich oczach wyłącznie wtedy, gdy dotyczy:

• Marty Nawrockiej i jej instagramowych zasięgów.
• Dzieci prominentów, w których obronie prokuratura potrafi wysyłać zapytania aż do chińskich korporacji technologicznych.
• „Shreka” – czyli satyrycznego mema, pod tytułem „A Shrek gdzie?”, z powodu którego aparat państwowy i prokuratura potrafiły uruchomić machinę ścigania lokalnego radnego, angażując w to tysiące złotych na opinie biegłych lingwistów.

Gdy linczowany jest człowiek spoza układu, system milczy. Gdy radny PSL zażartuje z prezydenckiej pary, sprawa natychmiast wędruje do Sądu Okręgowego, dopóki kompromitujący akt oskarżenia nie zostanie ze wstydem wycofany.

Podwójne dno moralnego dekalogu

Ten potężny dysonans obnaża dokładnie to, o czym pisał Daniel Wox i o czym mówi cała rzesza krytyków obecnego układu. Cała ta „walka z hejtem” i pozowana na pokaz moralność to fasada, pod którą kryje się bezwzględna ochrona wyłącznie własnego plemienia.

Z jednej strony mamy pałacowy luksus, pozowanie do obiektywów i ściganie internautów za memy. Z drugiej strony w kuluarach dzieją się rzeczy, o których establishment wolałby milczeć:

1. Dramat w Gdyni: Zdolna młodzież, której bezczelnie skradziono autorstwo aplikacji, zostaje zignorowana. Żaden polityk nie zapytał: „co by było, gdyby to mojemu synowi skradziono życiowy projekt?”.
2. Sprawa pana Jerzego: Brutalne i ciche przywłaszczenie mieszkania starszego człowieka, omijające szerokim łukiem wrażliwość pałacowych elit.
3. Ustawki z brutalnością: Opowieści o łamaniu szczęk w gangsterskim stylu, które brutalnie kontrastują z eleganckimi garniturami i sukniami na oficjalnych bankietach.

Kochać rodzinę, łamać zasady

Cały ten instagramowy cyrk i płacz nad nienawiścią w sieci weryfikuje jedno fundamentalne zdanie Karola Nawrockiego: „kocham rodzinę, złamię dla nich każdą moralną zasadę”. Te słowa okazały się prorocze.

Dla świętego spokoju najbliższych, dla ochrony wizerunku na Instagramie i obrony przed satyrą, aparat państwa zmobilizuje wszystkie siły. Zwykła, pobita 12-latka z Ukrainy na taką obronę liczyć nie może. Ona nie ma konta ze zweryfikowanym znaczkiem, nie generuje zasięgów i nie należy do elity. Szczepkowska, obnażając ten mechanizm, nie dopuściła się hejtu. Pokazała jedynie prawdę, która dla ludzi u władzy jest najbardziej bolesna: król jest nagi, a jego małżonka zamiast klasy wybiera filtry i lajki.