Dziecko alkoholika dorasta szybciej, ale nie zawsze dojrzalej
Katarzyna Leśniak
O przejmowaniu odpowiedzialności za dorosłych
Dziecko w rodzinie alkoholowej bardzo często przestaje być tylko dzieckiem. Zaczyna obserwować nastroje dorosłych, przewidywać awantury, opiekować się rodzeństwem, pocieszać matkę albo pilnować ojca. Uczy się, że od jego zachowania zależy spokój w domu.
Z zewnątrz może wyglądać na wyjątkowo dojrzałe. Jest samodzielne, odpowiedzialne, „bezproblemowe”. W rzeczywistości często nie dojrzewa szybciej – tylko szybciej uczy się przetrwania.
W takich rodzinach dochodzi czasem do odwrócenia ról. To dziecko zaczyna pełnić funkcje dorosłego: uspokaja, organizuje, ukrywa problemy i bierze na siebie odpowiedzialność, która nigdy nie powinna do niego należeć.
W jego głowie może pojawić się przekonanie:
„Jeśli ja nie dopilnuję wszystkiego, wydarzy się coś złego”.
Ten schemat potrafi pozostać na wiele lat. Dorosła osoba wychowana w domu z problemem alkoholowym może później próbować kontrolować wszystko, ratować innych, brać odpowiedzialność za partnera i z trudem stawiać granice.
Może myśleć:
„Muszę mu pomóc”.
„On beze mnie sobie nie poradzi”.
„Gdybym była lepszą żoną, może by się zmienił”.
To echo dzieciństwa, w którym miłość została pomylona z odpowiedzialnością za cudze życie.
Tymczasem istnieje ogromna różnica między pomocą a ratowaniem.
Można wspierać bliską osobę w terapii, ale nie można odbyć terapii za nią. Można martwić się o kogoś, ale nie można zagwarantować jego trzeźwości. Można kochać, nie przejmując odpowiedzialności za cudze decyzje.
Prawdziwa dojrzałość zaczyna się często dopiero wtedy, gdy dorosłe dziecko alkoholika uczy się mówić:
„Nie muszę wszystkiego kontrolować. Nie jestem odpowiedzialny za wszystkich. Mam prawo do własnego życia”.
To jedna z najważniejszych lekcji wychodzenia z rodzinnego schematu.
Bo dziecko alkoholika mogło dorosnąć bardzo szybko.
Ale dopiero jako dorosły człowiek może nauczyć się, że nie musi już ratować całego świata.
Komentarze
Prześlij komentarz