Dorośli tylko z nazwy?

 

Dorośli tylko z nazwy? Alkohol, odpowiedzialność i pokolenie, które zbyt łatwo mówi: „to moje życie”

Sierpniowy temat specjalny magazynu MISS

Dorosłość nie zaczyna się w dniu osiemnastych urodzin. Nie zaczyna się wraz z pierwszą wypłatą, prawem jazdy ani możliwością legalnego kupienia alkoholu.

Dorosłość zaczyna się wtedy, gdy człowiek rozumie, że jego decyzje mają konsekwencje również dla innych ludzi.

I właśnie dlatego w sierpniowym numerze MISS chcemy zadać pytanie, które może zaboleć:

Czy wychowaliśmy pokolenie dorosłych tylko z nazwy?

Pokolenie, które bardzo szybko nauczyło się mówić o swoich prawach, wolności, potrzebach i dobrej zabawie, ale znacznie trudniej przychodzi mu wypowiedzenie słów:

„To moja odpowiedzialność”.

Nie będzie to tekst przeciwko imprezom. Nie będzie też wojną z ludźmi, którzy czasami wypiją lampkę wina czy piwo.

To tekst o czymś znacznie poważniejszym.

O kulturze, w której alkohol tak mocno wrósł w obraz wakacji, koncertu, plaży, grilla, festiwalu i „udanego życia”, że przestaliśmy zauważać moment, w którym zabawa przestaje być niewinna.

Na plaży widzimy piwo. W policyjnych statystykach widzimy już coś zupełnie innego

Latem wystarczy przejść przez popularną plażę.

Piwo w plastikowym kubku.

Drugie.

Trzecie.

Muzyka.

Telefon.

Zdjęcie na Instagram.

Jeszcze jedno piwo.

Wszystko wygląda jak zwyczajny wakacyjny obrazek.

Tyle że kilka godzin później część tych samych ludzi wchodzi do wody.

I wtedy kończy się reklama wakacyjnej wolności, a zaczyna fizyka.

Według danych Policji w 2025 roku w Polsce utonęły 292 osoby. W policyjnych statystykach alkohol wystąpił jako okoliczność w 58 przypadkach utonięć.

To nie oznacza, że każde tragiczne zdarzenie nad wodą wynika z alkoholu. Oznacza jednak coś, czego nie powinniśmy bagatelizować:

alkohol i woda są połączeniem, za które czasami płaci się życiem.

Dlatego może warto przestać traktować zdjęcie człowieka niosącego kilka piw przez zatłoczoną plażę wyłącznie jako zabawny wakacyjny kadr.

Za takim obrazkiem kryje się pytanie:

czy naprawdę nauczyliśmy się wypoczywać, nie ryzykując własnym życiem?

„Przecież młodzież zawsze próbowała”

To jedno z najczęstszych zdań.

Tak, próbowała.

Problem w tym, że nie powinniśmy na tej podstawie uznawać alkoholu wśród młodych ludzi za coś normalnego.

Najnowsze polskie wyniki badania ESPAD z 2024 roku pokazują skalę zjawiska. Alkohol przynajmniej raz w życiu piło 72,9 proc. uczniów w wieku 15–16 lat oraz 91,3 proc. uczniów w wieku 17–18 lat. W ciągu 30 dni przed badaniem alkohol piło odpowiednio 39,1 proc. oraz 73,3 proc. młodych ludzi.

Jeszcze bardziej niepokojąco wygląda kwestia upijania się.

W ciągu miesiąca przed badaniem co najmniej raz upiło się 13 proc. piętnasto- i szesnastolatków oraz 24 proc. siedemnasto- i osiemnastolatków.

Jednocześnie trzeba powiedzieć uczciwie coś, co nie pasuje do sensacyjnego nagłówka: w młodszej grupie od lat obserwowany jest trend spadkowy picia alkoholu.

Nie mamy więc podstaw, żeby pisać o „rekordowym piciu nastolatków”.

Mamy natomiast wystarczająco dużo powodów, żeby powiedzieć:

problem nadal jest ogromny.

Sanah, piwo i pytanie o odpowiedzialność idola

W lipcu 2026 roku wybuchła dyskusja wokół współpracy sanah przy projekcie Enklawa, którego sponsorem jest marka piwa Lech należąca do Kompanii Piwowarskiej. Utwór „Itepe itede” powstał właśnie w ramach tego projektu.

I tutaj dochodzimy do najtrudniejszego fragmentu tej rozmowy.

Sanah jest dorosłą kobietą.

Ma prawo zawierać kontrakty reklamowe.

Ma prawo współpracować z legalnymi markami.

Ale odbiorcy również mają prawo powiedzieć:

nie każda legalna współpraca jest społecznie obojętna.

Zwłaszcza gdy mówimy o artystce niezwykle popularnej również wśród młodych odbiorców.

Po rozpoczęciu kampanii psychoterapeuci, psychiatrzy i osoby zajmujące się profilaktyką uzależnień zwracali uwagę właśnie na mechanizm budowania pozytywnych skojarzeń między lubianą artystką, muzyką, emocjami i marką alkoholową.

I o tym powinna być ta debata.

Nie o obrażaniu sanah.

Nie o odbieraniu jej prawa do decyzji.

Nie o twierdzeniu, że jedna piosenkarka odpowiada za to, że nastolatek wypije piwo.

Takiego związku nie da się uczciwie udowodnić.

Ale można i należy zapytać:

Czy idol bardzo młodej publiczności powinien przykładać swoją popularność do promocji marki alkoholowej?

Bo wpływ społeczny nie działa wyłącznie wtedy, gdy ktoś mówi wprost:

„Kup alkohol”.

Marketing jest znacznie subtelniejszy.

Łączy produkt z muzyką.

Z wakacjami.

Z przyjaźnią.

Z pięknymi ludźmi.

Z zachodem słońca.

Z koncertem.

Z poczuciem przynależności.

A po pewnym czasie butelka stojąca w środku tego obrazu przestaje wyglądać jak substancja psychoaktywna.

Zaczyna wyglądać jak element stylu życia.

Dwie dziewczynki. Dwa balkony. Dorośli, którzy zawiedli

Najbardziej brutalną lekcję odpowiedzialności przyniosły jednak w tym roku wydarzenia, w których alkohol pojawił się nie podczas koncertu, lecz w domu.

W czerwcu 2026 roku we Włocławku pięcioletnia dziewczynka wypadła z okna na 11. piętrze. Media, powołując się na ustalenia służb, informowały, że jej matka była nietrzeźwa.

9 sierpnia w Łomży wydarzyła się kolejna dramatyczna historia.

Czteroletnia dziewczynka spadła z balkonu na piątym piętrze.

Sąsiedzi zdążyli rozciągnąć koc i zamortyzować jej upadek. Dziewczynka przeżyła. Według informacji przekazanych przez policję jej matka spała w mieszkaniu i miała około 0,7 promila alkoholu.

Nie będziemy na podstawie dwóch tragedii wydawać wyroku na całe pokolenie matek.

Ale trudno również przejść obok takich historii obojętnie.

Bo w tym miejscu kończy się argument:

„Mam prawo się napić”.

Oczywiście, że dorosły człowiek ma wiele praw.

Ale rodzic ma również obowiązki.

Małe dziecko nie może powiedzieć:

„Mamo, dzisiaj nie pij, bo potrzebuję, żebyś była trzeźwa”.

Nie może wyprowadzić się z domu.

Nie może zamówić odpowiedzialnego opiekuna.

Jest całkowicie zależne od osoby dorosłej.

I dlatego rodzicielstwo oznacza coś więcej niż miłość deklarowaną na Facebooku.

Oznacza obecność.

Czujność.

Gotowość do reakcji.

Odpowiedzialność.

Dorosłość nie polega na tym, że wolno ci więcej

Być może przez lata popełnialiśmy podstawowy błąd.

Opowiadaliśmy młodym ludziom o dorosłości przede wszystkim jako o wolności.

Będziesz dorosły – będziesz mógł robić, co chcesz.

Wyprowadzić się.

Podróżować.

Imprezować.

Pić.

Wracać nad ranem.

Decydować o sobie.

A zbyt rzadko dodawaliśmy drugie zdanie:

Będziesz dorosły – będziesz odpowiadał za konsekwencje swoich decyzji.

Wolność bez odpowiedzialności nie jest dojrzałością.

Jest samowolą.

Dorosła kobieta nie musi być idealna. Ale musi umieć powiedzieć „stop”

Ten temat szczególnie mocno wpisuje się w sierpniowy numer MISS, poświęcony dojrzałości kobiet.

Nie chcemy tworzyć kolejnego magazynu mówiącego kobietom:

bądź perfekcyjna.

Nigdy się nie pomyl.

Nigdy się nie złość.

Nigdy nie wypij drinka.

Zawsze kontroluj wszystko.

To również byłaby iluzja.

Dojrzała kobieta nie jest kobietą bez błędów.

Dojrzała kobieta potrafi jednak rozpoznać moment, w którym jej zachowanie zaczyna krzywdzić innych.

Potrafi powiedzieć:

„Nie wchodzę do wody, bo piłam”.

„Nie prowadzę”.

„Mam pod opieką dziecko, więc dziś pozostaję trzeźwa”.

„Nie potrzebuję alkoholu, żeby wakacje były udane”.

„Nie każda propozycja reklamowa jest warta mojej twarzy”.

To właśnie jest dorosłość.

Nie obwiniajmy jednego artysty za cały problem

Łatwo byłoby zakończyć ten tekst nazwiskiem sanah.

Byłoby to jednak zbyt proste.

Problem jest znacznie większy od jednej piosenkarki.

Marki alkoholowe od lat próbują znajdować się tam, gdzie są emocje: przy sporcie, muzyce, festiwalach, koncertach i wakacyjnej rozrywce. Sama współpraca muzyki z producentami piwa nie jest w Polsce nowym zjawiskiem.

Dlatego odpowiedzialność jest rozłożona szerzej.

Na producentów.

Agencje reklamowe.

Organizatorów wydarzeń.

Media.

Influencerów.

Rodziców.

Szkoły.

Państwo.

I w końcu na każdego dorosłego człowieka.

Nie potrzebujemy jednego winnego.

Potrzebujemy zmiany kultury.

Może problemem nie jest to, ile pijemy. Może problemem jest to, jak bardzo przestaliśmy się dziwić

Piwo na plaży?

Normalne.

Piwo na koncercie?

Normalne.

Alkohol na grillu?

Normalne.

Drink po pracy?

Normalne.

Szampan na imprezie?

Normalne.

Kolejne piwo, zanim ktoś wejdzie do jeziora?

„Przecież jest dorosły”.

Pijany rodzic?

„Każdemu może się zdarzyć”.

I właśnie tutaj powinna zapalić się czerwona lampka.

Bo społeczeństwo zaczyna mieć problem nie tylko wtedy, gdy ludzie piją.

Problem zaczyna się również wtedy, gdy przestajemy dostrzegać sytuacje, których normalizować nie wolno.

Najgroźniejsza iluzja: „Nikomu nic się nie stanie”

Prawie każda tragedia ma kilka minut wcześniej swoją niewinną wersję.

Jeszcze jedno piwo.

Jeszcze chwila na balkonie.

Jeszcze szybkie wejście do wody.

Jeszcze jedna kolejka.

Jeszcze przecież wszystko jest dobrze.

A potem przyjeżdża policja.

Karetka.

Ratownicy.

I zaczynamy pytać:

jak mogło do tego dojść?

Być może odpowiedź brzmi:

dochodzi do tego wtedy, gdy odpowiedzialność zaczynamy uważać za ograniczenie wolności.

MISS pyta: kim naprawdę jest dorosły człowiek?

Nie ten, kto skończył osiemnaście lat.

Nie ten, kto ma dzieci.

Nie ten, kto ma pieniądze.

Nie ten, kto może kupić alkohol.

Dorosły człowiek to ktoś, kto potrafi zrezygnować z własnej przyjemności, kiedy od jego decyzji zależy bezpieczeństwo drugiej osoby.

Kto potrafi powiedzieć:

„Mógłbym. Ale nie zrobię tego”.

Bo właśnie pomiędzy słowami „mogę” i „powinienem” znajduje się cała przestrzeń nazywana dojrzałością.

Dlatego w sierpniowym numerze MISS pytamy bez lukru:

Czy jesteśmy społeczeństwem dorosłych ludzi — czy tylko społeczeństwem ludzi pełnoletnich?

I być może jest to znacznie ważniejsze pytanie niż to, ile piw sprzedano tego lata.

Bo wolność jest wartością.

Ale wolność bez odpowiedzialności może stać się zagrożeniem — dla nas samych, dla naszych dzieci i dla ludzi, którzy przypadkiem znajdą się obok.

MISS | Sierpień 2026

Temat numeru: dojrzałość bez iluzji.