Dlaczego łatwiej kupić bilet na koncert niż zmierzyć się z własnym życiem?

 

Dlaczego łatwiej kupić bilet na koncert niż zmierzyć się z własnym życiem?

Patty Maj

Kupienie biletu trwa kilka minut.

Klikasz. Płacisz. Czekasz.

Potem przychodzi wieczór pełen świateł, muzyki, tłumu i emocji. Przez kilka godzin można zapomnieć o rachunkach, problemach w związku, pracy, samotności czy zmęczeniu.

I nie ma w tym nic złego.

Problem zaczyna się wtedy, gdy rozrywka przestaje być odpoczynkiem od życia, a staje się sposobem na to, żeby go nie przeżywać.

Na chwilę nie muszę być sobą

Codzienność wymaga decyzji.

Trzeba rozmawiać o trudnych rzeczach, stawiać granice, przyznawać, że coś nie działa, czasem odejść, czasem zostać, czasem powiedzieć „nie”.

Koncert nie wymaga niczego takiego.

Artysta śpiewa.

Tłum reaguje.

Ty masz się bawić.

Na chwilę nie jesteś matką, żoną, pracownicą ani osobą odpowiedzialną za innych.

Jesteś częścią zbiorowej emocji.

To potrafi być bardzo uwalniające.

Dlaczego zbiorowe emocje tak wciągają?

Tysiące ludzi śpiewających razem daje poczucie wspólnoty.

Radość staje się większa, bo inni też ją przeżywają.

Wzruszenie wydaje się głębsze, bo cały stadion reaguje podobnie.

Po takim wydarzeniu łatwo wrócić do domu z poczuciem, że wydarzyło się coś wyjątkowego.

Tylko że następnego dnia budzik nadal dzwoni.

Nieudany związek nadal jest nieudany.

Problemy nie znikają.

I wtedy łatwo pomyśleć:

może potrzebuję kolejnego wydarzenia.

Kolejnego wyjazdu.

Kolejnej mocnej emocji.

Eskapizm nie zawsze wygląda jak ucieczka

Uciekanie od własnego życia może wyglądać bardzo zwyczajnie.

Serial za serialem.

Niekończące się przewijanie telefonu.

Zakupy.

Imprezy.

Praca do późna.

Koncerty.

Życie od jednego wydarzenia do następnego.

Nie chodzi o to, że te rzeczy są złe.

Warto jednak zapytać:

Czy odpoczywam, żeby wrócić do swojego życia z większą energią, czy robię wszystko, żeby jak najdłużej o nim nie myśleć?

Idol nie żyje w świetle reflektorów przez całą dobę

Na scenie widzimy obraz.

Światła.

Stroje.

Muzykę.

Perfekcyjnie przygotowaną chwilę.

Nie widzimy zwykłych poranków, zmęczenia, konfliktów, prywatnych problemów.

Mimo to łatwo pomyśleć:

„Ona naprawdę żyje.”

„On jest wolny.”

„Ich życie jest niezwykłe.”

A potem wracamy do domu i własna codzienność wydaje się szara.

To niesprawiedliwe porównanie.

Porównujemy swoje pełne życie z cudzym najbardziej widowiskowym momentem.

Codzienność zawsze przegra z reflektorami.

Problemem nie są koncerty

Możesz je kochać.

Możesz mieć ulubionego artystę.

Możesz śpiewać, tańczyć i wrócić do domu o drugiej nad ranem.

Dojrzałość nie oznacza rezygnacji z rozrywki.

Polega na tym, żeby po zgaszeniu świateł nadal umieć spojrzeć na własne życie.

Bez filtrów.

Bez muzyki.

Bez tłumu.

Czasami właśnie w ciszy pojawiają się najważniejsze zdania:

„Tak dalej nie chcę.”

„Muszę z kimś porozmawiać.”

„Jestem nieszczęśliwa.”

„Zgubiłam siebie.”

„Muszę coś zmienić.”

I choć nie towarzyszą im oklaski, często są ważniejsze niż najbardziej spektakularny wieczór.

MISS przypomina

Rozrywka może być piękną przerwą od rzeczywistości.

Może dać radość, odpoczynek i energię.

Ale nie powinna stać się miejscem, w którym ukrywamy się przed własnym życiem.

Dlatego po koncercie warto czasem zadać sobie jedno pytanie:

Czy podoba mi się życie, do którego właśnie wracam?

Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, kolejny bilet może dać kilka godzin ulgi.

Ale nie postawi za nas granicy.

Nie naprawi relacji.

Nie podejmie trudnej decyzji.

Nie zbuduje nowego życia.

To możemy zrobić tylko my.