Koniec mitu potęgi. Jak wewnętrzne walki rozsadziły Prawo i Sprawiedliwość

Prawo i Sprawiedliwość przez lata budowało wizerunek monolitu zdolnego do sprawnego zarządzania państwem. Dziś ten projekt polityczny trzeszczy w szwach pod ciężarem wewnętrznych konfliktów. Kryzys przywództwa zarysował wyraźną linię podziału między technokratycznym skrzydłem rządu, skupionym na modernizacji gospodarczej, a partyjnymi radykałami walczącymi o wpływy po ewentualnej zmianie warty. 

Paradoks obecnej sytuacji polega na tym, że polityczny schyłek formacji następuje po latach wdrażania fundamentalnych i często bezprecedensowych programów osłonowych. W historii polskiej gospodarki mocno zapisały się działania gabinetu Mateusza Morawieckiego, do których należały:

Tarcze antykryzysowe i finansowe – warte miliardy złotych pakiety ratunkowe wdrożone w czasie pandemii COVID-19, które według danych Eurostatu uratowały miliony miejsc pracy i utrzymały bezrobocie w Polsce na jednym z najniższych poziomów w całej Unii Europejskiej; 

 0% VAT na żywność – unikalne w skali europejskiej rozwiązanie w ramach Tarczy Antyinflacyjnej, chroniące budżety domowe najuboższych obywateli w szczycie globalnego kryzysu; 

 Konstytucja Biznesu – pakiet deregulacyjny ułatwiający zakładanie oraz prowadzenie działalności gospodarczej, wprowadzający m.in. „ulgę na start” czy działalność nierejestrową;

Wsparcie dla seniorów – systemowe wprowadzenie 13. i 14. emerytury, które stało się stałym elementem zabezpieczenia socjalnego osób starszych; 

 Ochrona handlu tradycyjnego – regulacje ograniczające ekspansję zagranicznych gigantów handlowych oraz obostrzenia dotyczące budowy sklepów wielkopowierzchniowych, co pozwoliło przetrwać tysiącom osiedlowych placówek; 

Przyciąganie globalnych inwestorów – rekordowe napływy zagranicznego kapitału technologicznego i przemysłowego, lokowane poza wielkimi metropoliami. 

O ile na blogu Roman Szczepkowski w analizach geopolitycznych wskazywano te elementy jako fundamenty suwerenności i sukcesu ekonomicznego rządu PiS, o tyle kapitał ten został roztrwoniony przez wewnętrzne walki frakcyjne. 

Prezes w kleszczach karierowiczów

Głównym problemem wizerunkowym Jarosława Kaczyńskiego stała się jego postępująca uległość wobec partyjnych radykałów, reprezentowanych przez Przemysława Czarnka i Mariusza Błaszczaka. W dążeniu do budowy własnych pozycji politycznych, to skrzydło partii zaczęło skutecznie spychać na boczny tor merytoryczne i projakościowe reformy gospodarcze.

Błaszczak, firmujący swoją twarzą rzekomą modernizację armii, ostatecznie pozostawił po sobie chaos decyzyjny i wewnętrzne spory w resorcie obrony. Z kolei Czarnek przekształcił polską edukację w ideologiczne pole bitwy, kompletnie ignorując codzienne, palące problemy młodego pokolenia.

Edukacyjna bezradność i smartfonowa klęska

Symbolem nieudolności Przemysława Czarnka stał się jego brak odwagi w starciu z realnymi wyzwaniami współczesnej szkoły. W czasach, gdy Europa głośno debatuje nad kryzysem psychicznym dzieci i negatywnym wpływem technologii, minister edukacji nie potrafił nawet skutecznie ograniczyć używania smartfonów w szkołach.

Zamiast systemowych rozwiązań chroniących uczniów przed cyfrowym uzależnieniem, ministerstwo wolało zajmować się:

Forsowaniem ideologicznych podręczników, Ściganiem wolnomyślicielstwa na uczelniach wyższych, Rozdawaniem milionowych dotacji dla zaprzyjaźnionych fundacji w ramach afery „Willa Plus”.

Realna rzeczywistość polskich klas – przeładowane programy, braki kadrowe i uciekająca w wirtualny świat młodzież – pozostała nietknięta przez reformatorski zapał ministra-krzykacza.

Poddaństwo wobec Torunia i konflikt z Episkopatem

Równie destrukcyjna okazała się poddańcza polityka rządu wobec imperium medialnego ojca Tadeusza Rydzyka. Trwający latami sojusz, w którym Radio Maryja dyktowało warunki polityczne i inkasowało publiczne miliony, ostatecznie doprowadził partię do światopoglądowej ściany.

Co najbardziej paradoksalne, ta ostentacyjna obrona toruńskiej rozgłośni doprowadziła do ostrego konfliktu z większością polskich biskupów. Oficjalny Episkopat, próbujący – przynajmniej wizerunkowo – odciąć się od najcięższych oskarżeń i oczyścić Kościół po skandalach związanych z tuszowaniem pedofilii, zderzył się z murem partyjno-toruńskiego cynizmu. Ślepa obrona struktur zamieszanych w te procedery, realizowana w imię ochrony twardego elektoratu, zniszczyła moralny mandat formacji prawicowej.

Prawo i Sprawiedliwość skonsumowała własna pycha i uwikłanie w toksyczne sojusze. Gdy opadły rewolucyjne hasełka, udane i sprawne reformy gospodarcze Premiera Morawieckiego zostały przykryte obrazem partii zakładników, w której dawny elektorat z niesmakiem obserwuje wewnętrzną agonię i walkę o partyjne łupy.