Bajka o dorosłości, czyli dlaczego Polacy uciekają w infantylizm

Bajka o dorosłości, czyli dlaczego Polacy uciekają w infantylizm

„Od wychowania są rodzice”, „To są koncerty dla dorosłych” – oto dwa koronne argumenty fanów Sanah, broniących fenomenu swojej idolki. Są one tak samo prymitywne, płytkie i fasadowe, jak cała twórczość artystki, która z emocjonalnego regresu uczyniła masowy produkt dochodowy.

Zacznijmy od pierwszego absurdu. Twierdzenie, że za kształtowanie człowieka odpowiadają wyłącznie rodzice, to pedagogiczny analfabetyzm. Wybitny amerykański psychoterapeuta Alan Loy McGinnis, który przez dekady ratował rozpadające się związki, w swoim arcydziele „Sztuka miłości” pisał wprost: w życiu nie można opierać się na jednej relacji ani na jednej osobie. Dojrzałość wymaga budowania szerokich sieci społecznych. Skoro – idąc tokiem myślenia psychofanów – od wszystkiego są rodzice, to po co nam nauczyciele? Po co pedagodzy, katecheci, sądy dla nieletnich czy kuratorzy? Kultura, w której uczestniczymy, również wychowuje. McGinnis doskonale wiedział, że zamknięcie się w szczelnej bańce i odcięcie od zewnętrznych autorytetów prowadzi do emocjonalnego karłowacenia.

Drugi argument brzmi jeszcze komiczniej: to rzekomo „koncerty dla dorosłych”. Naprawdę? Rozumiem, że dojrzałe kobiety masowo kupują bilety, bo desperacko chcą poczuć się jak księżniczki, nadrabiając deficyty bliskości i uwagi, których nigdy nie dostały w swoich małżeństwach. Zamiast jednak pójść za radą McGinnisa i przepracować kryzys relacji, wolą uciec w infantylną fantazję. Spójrzmy prawdzie w oczy – warstwa tekstowa tych utworów to intelektualny dramat. Kiedy dorosła publiczność śpiewa z maślanymi oczami o „piciu coli w aucie”, rymuje „love” z „schabowe” albo przeżywa głębokie rozczarowanie, bo „on zostawił w szafie swoje stare dresy”, mamy do czynienia z poziomem percepcji dziecka z grupy przedszkolnej, a nie dojrzałego partnera. Słowa o tym, że „ktoś kogoś kocha, la la la la”, idealnie pasują do pluszowego misia, a nie do skomplikowanego świata dorosłych uczuć.

Jeśli przyjmiemy narrację, że współcześni dorośli Polacy do szczęścia i ukojenia małżeńskich frustracji potrzebują wyłącznie najprostszego języka i estetyki tiulowych spódniczek, czas postawić brutalną diagnozę. Jako naród stoimy w obliczu głębokiego kryzysu dojrzałości. Zamiast stawić czoła rzeczywistości, wybieramy masową ucieczkę od dorosłości w ramiona naiwnej pop-papki.