Wstydzę się ciała na plaży. Jak przestać się porównywać?

 

Wstydzę się ciała na plaży. Jak przestać się porównywać?

Lato ma pachnieć wolnością, słońcem, wodą i beztroską. A jednak dla wielu dziewczyn i kobiet plaża nie kojarzy się z odpoczynkiem, tylko z napięciem. Zamiast myśleć: „Jak cudownie, że jestem nad morzem”, pojawia się myśl: „Czy wyglądam wystarczająco dobrze?”. Zamiast cieszyć się wodą, poprawiamy sukienkę, ręcznik, kostium. Zamiast słuchać szumu fal, słyszymy w głowie surowy głos porównywania.

„Ona ma lepsze nogi”.
„Ona ma płaski brzuch”.
„Ona wygląda jak z Instagrama”.
„Ja nie powinnam się tak pokazywać”.

Tylko że plaża nie jest castingiem. Plaża nie jest wybiegiem. Plaża nie jest konkursem piękności. Plaża jest miejscem dla ludzi — różnych, prawdziwych, zmęczonych, radosnych, opalonych, bladych, szczupłych, krągłych, młodych, starszych, po chorobach, po ciążach, po trudnych latach, po zmianach, których nie widać na pierwszy rzut oka.

Skąd bierze się wstyd?

Wstyd wobec własnego ciała rzadko zaczyna się na plaży. Często nosimy go w sobie dużo wcześniej. Zaczyna się od komentarzy, które ktoś rzucił niby żartem. Od porównań w rodzinie. Od zdjęć w internecie. Od filtrów, które udają rzeczywistość. Od kultury, która przez lata mówiła kobietom, że ich ciało ma być przede wszystkim „do oglądania”, a nie do życia.

Problem nie polega na tym, że mamy ciało. Problem polega na tym, że nauczono nas patrzeć na nie jak na projekt do ciągłej poprawy.

A przecież ciało nie jest projektem reklamowym. Ciało jest domem. Dzięki niemu chodzisz, tańczysz, pływasz, przytulasz, oddychasz, śmiejesz się, odpoczywasz. Twoje ciało nie musi wyglądać idealnie, żeby zasługiwać na szacunek.

Instagram nie jest lustrem

Jednym z największych źródeł porównywania są media społecznościowe. Przewijamy zdjęcia dziewczyn na plaży i wydaje nam się, że wszyscy wyglądają perfekcyjnie. Ale Instagram nie pokazuje całego życia. Pokazuje wybrany kadr, dobre światło, odpowiednią pozę, filtr, retusz, czasem kilkadziesiąt prób jednego zdjęcia.

Nie porównujesz wtedy swojego prawdziwego ciała do prawdziwego ciała innej osoby. Porównujesz swoje codzienne „ja” do czyjejś wyreżyserowanej sekundy.

To nierówna walka. I bardzo niesprawiedliwa.

Dlatego zanim pomyślisz: „Jestem gorsza”, zapytaj siebie: „Czy ja właśnie porównuję życie do reklamy?”.

Na plaży nikt nie patrzy tak surowo, jak ty sama

Wiele kobiet boi się, że wszyscy będą oceniać ich ciało. Tymczasem większość ludzi jest zajęta sobą. Ktoś pilnuje dzieci. Ktoś szuka miejsca na ręcznik. Ktoś próbuje nie spalić ramion. Ktoś martwi się, jak wygląda w kostiumie dokładnie tak samo jak ty.

To bardzo ważne odkrycie: często najbardziej surową osobą na plaży nie jest obcy człowiek. To my same.

Warto więc zadać sobie pytanie: czy powiedziałabym tak do przyjaciółki?

Czy powiedziałabyś jej: „Nie idź do wody, bo masz cellulit”?
Czy powiedziałabyś: „Nie zakładaj stroju, dopóki nie schudniesz”?
Czy powiedziałabyś: „Nie zasługujesz na lato, bo twoje ciało nie wygląda idealnie”?

Nie. Bo byłoby to okrutne.

Dlaczego więc mówisz tak do siebie?

Ciało nie musi być idealne, żeby mogło odpoczywać

Masz prawo wejść do morza. Masz prawo położyć się na słońcu. Masz prawo założyć kostium, sukienkę, pareo albo szorty — nie po to, żeby zadowolić innych, ale po to, żeby czuć się swobodnie.

Nie musisz „zasłużyć” na plażę płaskim brzuchem.
Nie musisz „zasłużyć” na wakacje mniejszym rozmiarem.
Nie musisz „zasłużyć” na zdjęcie idealną sylwetką.

Twoje ciało już teraz ma prawo istnieć bez przepraszania.

Jak przestać się porównywać?

Nie zawsze da się wyłączyć porównywanie jednym kliknięciem. Ale można je osłabić. Krok po kroku.

Po pierwsze, ogranicz treści, które sprawiają, że czujesz się gorsza. Jeśli po obejrzeniu jakiegoś profilu masz ochotę schować się pod kocem, to nie jest inspiracja. To presja.

Po drugie, zacznij patrzeć na ciało przez funkcję, nie tylko wygląd. Zamiast pytać: „Jak wyglądam?”, zapytaj: „Co moje ciało dziś dla mnie robi?”. Może pozwala ci spacerować brzegiem morza. Może daje ci siłę, żeby pływać. Może niesie cię przez trudny dzień.

Po trzecie, wybierz strój, w którym czujesz się bezpiecznie. Nie musisz nikomu udowadniać odwagi bikini. Możesz wybrać kostium jednoczęściowy, pareo, koszulę, sukienkę plażową. Wolność polega na wyborze, nie na spełnianiu cudzych oczekiwań.

Po czwarte, przestań traktować plażę jak egzamin. Nie jesteś tam po ocenę. Jesteś tam po oddech.

Małe ćwiczenie MISS: „Moje ciało jest ze mną”

Przed wyjściem na plażę stań przed lustrem i powiedz do siebie trzy zdania:

„To jest moje ciało. Nie muszę go dziś krytykować.”
„Mam prawo odpoczywać taka, jaka jestem.”
„Nie jestem na plaży po to, żeby wygrać porównanie. Jestem tu, żeby żyć.”

Może na początku zabrzmi to dziwnie. Może nie uwierzysz od razu. Ale czułość wobec siebie też jest nawykiem. Trzeba ją ćwiczyć tak samo jak pewność siebie.

Prawdziwe piękno nie polega na idealności

Najbardziej przyciągające kobiety na plaży to często nie te, które mają „perfekcyjne” ciało. To te, które są obecne. Śmieją się. Rozmawiają. Czytają książkę. Bawią się z dziećmi. Wchodzą do wody bez ciągłego poprawiania siebie. Są w swoim życiu, a nie obok niego.

Pewność siebie nie zawsze oznacza: „Kocham każdą część swojego ciała”. Czasem oznacza po prostu: „Nie pozwolę, żeby kompleksy zabrały mi lato”.

Bo wakacje nie są nagrodą za idealny wygląd. Są czasem odpoczynku dla całej ciebie — także tej niepewnej, wrażliwej, zmęczonej porównywaniem.

Więc gdy następnym razem poczujesz wstyd na plaży, spróbuj nie uciekać od siebie. Weź oddech. Popatrz na morze. Poczuj piasek pod stopami. Przypomnij sobie, że twoje ciało nie jest problemem do rozwiązania.

Jest częścią twojej historii.

A ta historia zasługuje na słońce.

Ramka do magazynu MISS

Zapamiętaj:
Nie musisz wyglądać jak dziewczyna z okładki, żeby mieć piękne wakacje.
Nie musisz być idealna, żeby wejść do wody.
Nie musisz się porównywać, żeby istnieć.
Masz ciało. Masz lato. Masz prawo do radości.

MISS mówi:
Najpiękniejsza dziewczyna na plaży to nie ta, która ma najmniej kompleksów. To ta, która mimo kompleksów nie rezygnuje z życia.